«من فقط می‌خواهم زندگی کنم» — Afintl

«من دختری از افغانستان هستم؛ دختری که مثل هزاران دختر دیگر در این کشور، میان محدودیت‌ها، درد و بی‌صدایی زندگی می‌کند. سال‌هاست که دختران افغانستان از ابتدایی‌ترین حقوق‌شان محروم شده‌اند؛ حق آموزش، حق کار، حق آزادی و حق ساختن آینده. اما درد من فقط به همین محدودیت‌ها ختم نمی‌شود. برای گرفتن این فورم، نخست باید با محرم مراجعه کنیم. از محرم اثر انگشت و امضا گرفته می‌شود تا تایید کند که ما با اجازه او سفر می‌کنیم. پس از آن از خود ما بیومتریک گرفته می‌شود و گفته می‌شود که روز بعد فورم را از ریاست جرایم بلاک ۳۱۳ بگیریم. اما وقتی دوباره مراجعه می‌کنیم، کارمندان طالبان از دادن فورم خودداری می‌کنند. آنان از دختران پول می‌گیرند، مراحل اداری را انجام می‌دهند، اجازه محرم و بیومتریک را می‌گیرند، اما در پایان فورم را تحویل نمی‌دهند. ما پول می‌دهیم، وقت ما ضایع می‌شود و از یک شعبه به شعبه دیگر فرستاده می‌شویم، اما هیچ نتیجه‌ای نمی‌گیریم. کارمندان ریاست جرایم بلاک ۳۱۳ وزارت داخله با زنان بسیار توهین‌آمیز برخورد می‌کنند. آنان زنان را تحقیر می‌کنند، با غرور با آنان حرف می‌زنند و در نهایت دست خالی به خانه می‌فرستند. طالبان نه اجازه زندگی آرام در افغانستان را می‌دهد و نه اجازه سفر به خارج را. من خودم بخاطر این کار طالبان از بورسیه تحصیلی محروم ماندم در حالیکه تمام مراحل را گذرانده…