نابینایی پایان راه نیست؛ روایت کودکانی که با آموزش آینده می‌سازند — Pajhwok

کابل (پژواک، ۱۸سرطان ۱۴۰۵): ذاکرالله که سال‌ها از خود می‌پرسید چرا چشم‌هایش بینا نیست؛ اما امروز در کنار صدها کودک و نوجوان نابینا در انستیتیوت مسلکی روشندلان کابل، نه‌تنها قرآن‌کریم و درس‌های مکتب را می‌آموزد، بلکه کار با کمپیوتر، مهارت‌های زنده‌گی و امید به آینده را نیز فرا می‌گیرد؛ جایی که نابینایی نه پایان رؤیاها، بلکه آغاز راهی برای خودباوری و استقلال است. این انستیتوت که در سال ۱۳۵۸ تأسیس شده، اکنون برای ۳۰۰ شاگرد نابینا ۱۰۰ دختر و ۲۰۰ پسر از صنف اول تا چهاردهم زمینۀ آموزش را فراهم کرده‌است. در کنار درس‌های عمومی و علوم اسلامی، شاگردان مهارت‌هایی چون کار با کمپیوتر، تیلفون هوشمند، تولید برس، چوکی‌بافی و ورزش را نیز فرا می‌گیرند. ذاکرالله، یکی از شاگردان که در صنف سوم این انستیتیوت درس می‌خواند، در گوشهٔ نشسته و مصروف تلاوت قرآن‌کریم بود، به پژواک گفت که روزهایش را میان درس‌های مکتب و حفظ قرآن‌کریم سپری می‌کند. او در خانواده‌ای بزرگ شده که نابینایی برایش پدیده‌ای ناآشنا نیست؛ کاکایش و یکی از خواهرانش نیز از نعمت بینایی محروم‌اند. ذاکرالله با صدایی آرام از روزهایی سخن می‌گوید که از خداوند می‌پرسید چرا نابینا آفریده شده است. وی گفت: «گاهی با خودم می‌گفتم: خدایا، چرا مرا نابینا آفریدی؟ از تو می‌خواستم که چشمانم را بینا بسازی؛ اما وقتی می‌بینم بعضی آدم‌ها با وجود داشتن چشم، کارهایی انجام می‌دهند که خداوند…