«پنج سال است آرزوهایمان پشت درهای بسته مانده‌اند» — Afintl

«من یک دختر از افغانستان هستم و این تنها حرف من نیست. حرف هزاران دختری است که پنج سال است پشت درهای بسته مکتب مانده‌اند. باشندگان این محل که اکثریت آنان افراد بیکار و خانواده‌های کم‌درآمد هستند، توان پرداخت این مبلغ را ندارند و تا اکنون موفق به پرداخت آن نشده‌اند. اکنون بار دیگر کارمندان مربوطه به محل آمده و از مردم بازخواست می‌کنند که چرا این مبلغ را پرداخت نکرده‌اند. آنان همچنان هشدار داده‌اند که اگر در زمان تعیین‌شده این پول پرداخت نشود، دفعه بعد همراه با نظامیان خواهند آمد، مردم را از خانه‌های‌شان بیرون خواهند کرد و خانه‌ها را غصب خواهند نمود. مردم این محل، از جمله خانواده ما، در وضعیت بسیار دشوار اقتصادی قرار دارند. بیشتر خانواده‌ها بیش از ده نفر عضو دارند و اکثر افراد بیکار هستند. بسیاری از مردم در شرایطی قرار دارند که حتی توان خرید یک کیلو گاز را نیز ندارند. با وجود این وضعیت، هیچ برنامه‌ای برای ایجاد اشتغال و بهبود وضعیت زندگی مردم وجود ندارد و تنها به بهانه‌های مختلف از مردم پول گرفته می‌شود.از سوی دیگر، تقریباً هر هفته خانه‌ها را به بهانه صفایی مهر و لاک می‌کنند. همچنان چند روز پیش افرادی به محل آمدند و ادعا کردند که از طرف ناحیه هستند و مسئول جمع‌آوری زباله‌های منازل می‌باشند. آنان گفتند که هر خانواده باید ماهانه ۲۰۰ افغانی پرداخت…