وقتی نان‌آوری جای مکتب را می‌گیرد؛ روایت کودکان کارگر در غور — Pajhwok

فیروزکوه (پژواک، ۱۱ سنبله ۱۴۰۵): رمضان ۱۲ ساله هر صبح راه کنار دریای هریرود را در پیش می‌گیرد؛ جایی که به‌جای نشستن پشت میز مکتب، با شستن موترها تلاش می‌کند برای خانوادۀ چهارنفره‌اش نان تهیه کند. او با دستان کوچکش کار می‌کند، اما هنوز رویای بازگشت به مکتب و ساختن آینده‌ای بهتر را در سر دارد. بیش از چهار دهه جنگ در سراسر افغانستان، به‌شمول ولایت غور در کنار سایر مشکلات، باعث افزایش فقر و بیکاری شده و میلیون‌ها بیوه و یتیم برجا گذاشته‌است. خبرنگار پژواک در ولایت غور گزارشی از کودکان کارگر در شهر فیروزکوه تهیه کرده‌است. یافته‌های خبرنگار نشان می‌دهد که روزانه صدها کودک از مناطق مختلف در شهر جمع می‌شوند و به کارهایی چون فروش ترکاری و میوه، دست‌فروشی، کار در نانوایی، ورکشاف‌ها و کار در داش‌های خشت‌پزی و سایر مشاغل مشغول‌اند. در کنار دریای هریرود، جایی که روزانه ده‌ها موتر برای شست‌وشو آورده می‌شود، بیشتر کسانی که این کار را انجام می‌دهند، کودکان زیر ۱۸ سال‌ اند. در این محل، کودکان از آغاز صبح تا شام با سطل، دستمال و موزه‌های به‌پا، در انتظار رسیدن مشتری می‌نشینند و با شستن و پاک‌کردن موترها، بخشی از هزینه‌های زنده‌گی خانواده‌های‌شان را تأمین می‌کنند. رمضان ۱۲ ساله، یکی از این کودکان است؛ او به محض دیدن موتر از دور، با تمام توان می‌دود تا پیش از دیگران خود را…